ما اجتنب الكبائر » . و در كبائر علماء سلف مختلف‌اند ، هم در اعداد آن ، و هم در اعيان آن . از ابن عباس روايت كنند كه هر چه در قرآن در آن عقوبتى نامزد است ، چنان كه ختم آن گناه بلعنت است ، يا بغضب ، يا به آتش دوزخ ، يا به عذاب مطلق ، آن همه كبائراند . قومى گفتند : كبائر آنند كه در آن حدّى است مسمّى ، چنان كه زنا ، و دزدى ، و قتل بناحق ، و شرب خمر ، و قذف محصنات ؛ و قومى بضدّ اين گفته‌اند ، گفتند : كبائر آن گناهان‌اند كه درين جهان از آن تطهير نيست ، چون تضييع نماز ، و سوگند بدروغ ، و كبر ، و عجب ، و سخن چينى ، و استهزاء بمردم كردن ، و قمار باختن ، و خيانت كردن ، و فضلهء آب خويش از آشامنده باز گرفتن ، و در حكم رشوت ستدن ، و عقوق پدر و مادر و امثال آن . امّا اختلاف اعداد آنست كه قومى گفتند : كبائر سيزده‌اند ، قومى گفتند : نه‌اند ، قومى گفتند : هفت‌اند ، قومى گفتند : چهاراند ، قومى گفتند : بيست‌اند . على الجمله متفق‌اند بر زنا ، و سوگند بدروغ ، و دزدى ، و خون ناحق ، و شرب خمر ، و سحر ، و قذف محصنات . قومى گفتند : بزرگتر گناهى پس از شرك نوميدى است از رحمت خدا ، و ايمنى از مكر خدا ، و طمع بريدن از فرج فرستادن خداى . قال سعيد بن جبير : عن ابن عباس ( رض ) « كلّ شىء عصى اللَّه عزّ و جلّ فيه ، فهو كبيرة ، فمن عمل منهما شيئا فليستغفر ، فانّ اللَّه لا يخلّد فى النّار من هذه الامّة الّا راجعا عن الاسلام ، او جاحدا فرضه ، او مكذّبا بقدره . » ، و در تورات است كه : « امّهات الخطايا ثلاث و هنّ : الكبر ، و هو اوّل ذنب عصى اللَّه به ، و كان ذلك لابليس ؛ و الحرص ، و كان لآدم ( ع ) ، و الحسد ، و كان لقابيل حين قتل هابيل ، » مالك بن مغول گفت : كبائر درين آيت گناه اهل بدعت است ، و سيّآت گناه اهل سنّت است . و روايت كنند از ابن عباس كه گفت : هر چه اللَّه تعالى از آن نهى كرده است